karolina nocoń

2012-02-23T16:50:00.002+01:00

(bergen, norway)

2012-02-20T19:02:00.002+01:00

(Agnieszka Młynarczyk, march 2011)

ånde.
vår.
søvnløshet.

2012-02-18T17:18:00.002+01:00

(Natalia Niedojadło, august 2010)

odkąd Wiatr otwiera dłonią bladą i zamgloną balkonowe drzwi nieznacznie w Noce Lutowe,

Noce Lutowe niosą wciąż niezatarte wspomnienia Brzmienia,

ekstatyczne uniesienia,

rozpaczliwe odliczanie dni

i niezmienną, niezmienną FASCYNACJĘ POWIETRZEM,

w której tonę.

2012-02-16T20:43:00.004+01:00

(vienna, austria)

2012-02-13T20:06:00.002+01:00

(Kaja Raganowicz, june 2011)

dostałam najwyższą ocenę za najwyższy punkt gorzkiej, miazmatycznej hipokryzji.
jestem gdzieś wtopiona w marmur moich własnych Sennych Zaświatów,
pod szarzejącym, choć nieblednącym wrogim spojrzeniem Kariatyd
dźwigająych szklaną podłogę, po której stąpam niepewnie.
jeszcze tylko zrozumiem, że dzieli mnie i Kosmos jedna jednostka
i pół wejrzenia w zaszybne spojrzenie stworzenia, które jest mi obce.
jeszcze tylko zrozumiem, jeszcze tylko wyciągnę wnioski, z tej hipokryzji pochyłą czcionką,
wtedy opowiem ci o Nicości, moje drogie, najdroższe, pęknięte w trzech miejscach Odbicie.

2012-02-12T18:50:00.001+01:00

(vienna, austria)

2012-02-07T22:05:00.002+01:00

(Ela Piętak, november 2011)

it's the Southern Wind's Path at last.
(es ist Zeit zu gehen, wo der südliche Wind wehen.)

2012-02-05T13:45:00.009+01:00

(norway)

poprzez konszachty, kolaboracje, aż po dezercję, dokąd uciekają, dokąd mkną drogą utkaną z dawnych żyć, gościńcem wybrukowanym strzępkami przedawkowań, Wielkie Pargnienia? dokąd zmierzamy,

dokąd zmierzamy nie bacząc na to kim jesteśmy i kim byliśmy Nocami, nie patrząc na temperatury

wybijające z hukiem, trzaskiem, szklane aparycje termometrów, za zimno, wciąż słyszę,

krzykiem się to rozchodzi po przewodach wewnętrznych. nie wprowadzam już manichejskich podziałów

Świata na pół, zwyczajnie chcę wsiąść w Pociąg Do Tamtąd, przez autostrady Oriona, Drogą Mleczną

aż do Domu, cały czas przecież idę do Domu.

2012-02-03T11:32:00.001+01:00

(Joanna Sobesto, november 2010)

2012-02-01T12:38:00.004+01:00

(Emilia Czajkowska, december 2011)

yet my Heart is wooden.
one day i'll tell you why.

2012-01-29T12:04:00.001+01:00

(Sandra Plajzer, july 2011)

2012-01-25T22:17:00.002+01:00

(Ela Piętak, november 2011)

w obliczu Lasu wszystko jest zbawiennie nieważne. i w obliczu Słońca.

2012-01-23T19:29:00.002+01:00

czuję Fantomowy Ból Głowy, o tak, spowodowany nadmierną ilością dźwięków, autostradą pianoforte bełkotu,
który nie ma sensu, ponad-czasowymi wartościami, które jednak nie dotarły do MOJEJ strefy czasowej i teraz inkrustują mi Mury Obronne wokół mojej własnej (nie)bezpiecznej mizantropii. ja to nazywam Bólem Głowy.

2012-01-22T12:52:00.002+01:00

(Zuzanna Włodarz, february 2011)

2012-01-19T17:55:00.001+01:00

(Agnieszka Wrona, august 2011)

you have nothing to fear
if you have nothing to hide.

2012-01-16T18:23:00.003+01:00

(Ela Piętak, january 2012)

toisella puolella Meri.
Tuulinen Lumi ja kylmä hiukset.
kylmä Lumi ja Tuulinen hiukset.

2012-01-15T14:26:00.001+01:00

2012-01-11T21:47:00.003+01:00

(Joanna Sobesto, august 2010)

przechodzę nieostrożnie pod stąpaniem Drzewnej Kawalkady, przechodzę mostami pajęczyn nad Rzekami Donikąd, stawiam kroki odważne, bo wbrew sile ciążenia. trzyma mnie za dłoń ciasno tamta Noc.
żebra kaloryferów znów kruszą neurony, a oczy bledną na poziomie Mórz, lub tylko fal,
nierównych niesprawiedliwych Gór, między którymi ona jak zawsze, Okrutna Prawda,
o ich nieprzyjściu, o ich samoistnym nienadejściu, o Tragedii Niepojawienia.
o tym że czasem Wszechświaty Wewnętrzne to za mało... i najwięcej.

2012-01-09T19:10:00.003+01:00

(natalia guja, march 2010)

somewhere between Exhale and Inhale, we got lost,
somewhere in illumination-dream.

2012-01-07T01:05:00.002+01:00

(Nela Naleśnik, august 2010)

2012-01-04T22:20:00.005+01:00

(naantali, finland)

2011-12-27T16:58:00.000+01:00

(Ela Piętak, october 2011)

to the North again!

2011-12-23T21:53:00.003+01:00

(Emilia Czajkowska, december 2011)

czasem chciałabym umieć określić ile siły jest w tej słabości, a ile silności w niesilności, w sile - ile bliskości,
w oddaleniu - ile dalekości. w zamknięciu ile chęci otwarcia, a w otworzeniu ile ryzyka przeciągu.
ile jest godzin biegu w kierunku Lasu z miasta, ile jest warstw Lasu do Nieba,
ile jeszcze przede mną stłuczonych zwierciadeł, ile schyłków ostatków, ile dychotomicznych snów
i ile tożsamych przebudzeń, ile Śnieżnych Podróży przez Noc aż do Przedświtu, przez Morze aż na lotnisko,
przez granicę na zagraniczność, na obcość, na bliskość, na wszystko.

2011-12-21T17:32:00.001+01:00

(Anna Pierzchała, june 2010)

2011-12-16T14:29:00.005+01:00

(created by Aleksandra Miśkiewicz)

żyję rozrywana przez ogromne, sprzeczne Pragnienia i nie potrafię tego wypośrodkować.

dni są ambiwalentne do cna, tak samo jak Noce, momenty, godziny, samotność, wzajemność.

sama nawet nie wiem, czy to dobro i zło. znam tylko przytłaczający mnie rozmiar tych sił,

nie dający zamknąć się w żadnej znanej mi jednostce wielkości.

nie sądziłam, że można aż tak tragicznie i intensywnie odczuwać rzeczy tak skrajnie różne,

ze wszystkich stron, ze wszystkich stron i gdzie gdzie gdzie w tym wszystkim jestem ja?

2011-12-14T18:53:00.006+01:00

(Kaja Raganowicz, november 2010)

2011-12-11T15:55:00.009+01:00

(primošten, croatia)

stałam w Ciszy, z powiekami w transie nieważkości,

patrząc na schyłek krwawych łun od Słońc, które bezpowrotnie zaszły.

samotność jest niecierpliwa.

2011-12-09T20:38:00.002+01:00

(Dominika Drzyzga, april 2011)

i hate this hatred, but i hate what i hate even further.
why they said i cannot fight this war on my own?

2011-12-05T17:19:00.003+01:00

(Malwina Galina, july 2011)

Iluzja to Wiatr, nawet jeśli Wiatr nie jest iluzją. Iluzja była miękka i ciepła. Iluzja myślała, że może wszystko.
Iluzja nie mogła wszystkiego. słodka była Iluzja, lekka i bardzo odważna.
nie bała się ciemnych, wietrznych wieczorów, od których była ciemniejsza i wietrzniejsza.
na ogół nie bała się odrzucenia i nigdy nie bała się Końców Świata.

ciemność nigdy nie jest tak ciemna jak w grudniu, a ciepło nigdy nie ma w sobie tyle zimna
i tyle przeszywającego krtań niepokoju, jak wtedy.
tamtego fantazmatycznego grudnia, tamtego roku, pod osłoną Nocy, która była jak dzień, albo była dniem,
kiedy Wiatr łamał bezlitośnie bezlistne szkielety, a ona szła po niebezlistnym dywanie
niekończących się Lasów, nieznanych, lecz poznanych na wskroś, dzięki zrozumieniu Istoty Niepoznania,
wtedy już wiedziała, tak intensywnie jak nigdy wcześniej, że najbardziej na świecie boi się stracić Iluzję.

2011-12-03T16:06:00.002+01:00

(Joanna Sobesto, november 2011)

2011-12-01T16:48:00.001+01:00

2011-11-27T12:23:00.007+01:00

(Sara Juras, may 2011)

then the world stopped and we drove at the Seaside and i was lying on the sand
and sand covered me and there was no me anymore, no me at all.

2011-11-25T18:26:00.002+01:00

я сошла с ума.

2011-11-22T19:47:00.004+01:00

(Ela Piętak, june 2011)

to już Czas, odlatują mętne widma ptaków, wraz z nimi najmętniejsze z widm, czyli ja,
do ciepłych krajów, do zimnych krajów, to nieistotne, byle do krajów Odległych i Nikomu Niedostępnych,
do świętego raju pustki, nieświadomości i nieodczuwania. byle z dala od nieposiadania
własnej bezkarności.
nigdy nie byłam bezkarna.

2011-11-20T15:17:00.007+01:00

(Kaja Raganowicz, june 2011)

2011-11-18T23:30:00.001+01:00

(Kamila Leszko, febuary 2010)

2011-11-15T19:13:00.004+01:00

2011-11-11T18:01:00.006+01:00

(Agata Partyka, august 2011)

po drugiej stronie Lustra nikogo nie ma. po drugiej stronie. Lustra. nikogo nie ma.
zamykam oczy i czuję, albo tylko przeczuwam, niczyj oddech na szyi,
gwałtowne rozszerzenie się tragizmu źrenic, choć po drugiej stronie Lustra nikogo nie ma.
w tych oczach jest ciągle to samo, a Deszcz ciągle nie nadchodzi. zamykam oczy i czuję,
albo tylko przeczuwam, jak każda jednostka zimna która wkrada się przez okolice kręgosłupa,
przecina nici łączące, jak Mojry zwykły przecinać, ostrą krawędzią śmiercionośnych nożyc
po wątłej kruchej mizernej pajęczynie Istnienia.
ranię dłonie do krwi szukając w pękniętych odłamkach Lustra tego, kogo tam nie ma.
czy to możliwe, być tak daleko?

2011-11-06T09:08:00.001+01:00

(Andżelika Hałas, november 2011)

ånde.
tussmørke.
god natt.

2011-11-05T12:30:00.001+01:00

(Anna Mukamiełow, may 2010)

2011-11-03T18:39:00.005+01:00

(Ela Piętak, october 2011)

i don't know why i so intensively put my hopes on the motion of the Sky,
on the changing colouring of Leaves on all these Trees, on their unfettered fall towards freezing.
i don't know this, i do not understand, but i hope i will never stop.

2011-10-26T19:39:00.007+02:00

(Joanna Sobesto, august 2010)

wschodzące Słońce o piątej nad ranem już nie rysuje konturów naszych twarzy, uśpione bezsilnością
nadchodzących Zim i świadomością zamarzania Rzek i Oceanów, kałuż pod naszymi bosymi stopami
i Łez, z których okrada nas smutek tej ciemności. o piątej rano słychać już tylko jak ciemność,
błędnym krokiem, snuje się między murami naszych wielkich domów, jak zadomawia się w kątach
bezszelestnie martwych pomieszczeń, w których bezskutecznie próbujemy się odnaleść, odnaleść
Przebudzenie i jakieś choćby mizerne strzępki Lśnień, resztki jasności, dni, Poranków, które odeszły
wraz z nadejściem Jesieni. odeszły i zostały nam po nich tylko mgliste spojrzenia w Zaszybność,
nieoddane wejrzenia w odległe końce przeszklonych, czerwonych korytarzy,
słabnące, cichnące, wątłe Oddechy, puste dłonie, zagubione we wspomnieniu Dotyku,
który nigdy nie pozwolił sobie zaistnieć. to wspomnienie rozpłynęło się,
gdzieś w kumulującej się od wieków fioletowobladej Mgle Przedświtów,
wystawiło bezradne filigranowe palce i cienkie podskórne nitki,
by umierały z zimna, a może z zapomnienia, a może tylko z samotności.

2011-10-23T13:15:00.002+02:00

(Magdalena Kubiak, september 2011)

2011-10-20T22:48:00.006+02:00

"(...)

podróż przecież nie zaczyna się w momencie, kiedy ruszamy w drogę i nie kończy, kiedy dotarliśmy do mety.
w rzeczywistości zaczyna się dużo wcześniej i praktycznie nie kończy się nigdy,
bo taśma pamięci kręci się w nas dalej, mimo że fizycznie dawno już nie ruszamy się z miejsca.
wszak istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą
i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej.
(...)"

2011-10-18T21:29:00.010+02:00

(Agnieszka Wiktorska, september 2010)

zostaliśmy sami tamtego ranka. ja i dwa przecinek dziewięć poniżej zera,
ja i ogarnięte zmęczeniem, opadnięte zjesiennieniem Liście orzecha.
ja i wystawiony z pokwitowaniem rachunek sumienia, ogromny żal być może za grzechy,
ja i na ogół komplementarnie bezowocne postanowienie poprawy. ja i on, gdzieś we mnie.
już dawno zrozumiałam, że błąd nie leży w tym Zakochaniu,
a jedynie w niewłaściwym osadzeniu mnie w nieodpowiednim wszechświecie.
w jakiejś niejasnej dla mnie ciągle pomyłce, nieuzasadnionej aberracji istnienia,
w bólu oddalenia, w bólu istnienia.

2011-10-14T21:34:00.004+02:00

2011-10-12T20:27:00.010+02:00

(Kaja Raganowicz, november 2010)

2011-10-09T17:33:00.009+02:00

(Aleksandra Miśkiewicz, september 2011)

powietrze nie bez powodu wplata zimno między tlen a azot,
to już czas, by oddychać z trudem i gubić się w labiryntach drgań i drżeń,
w ciemnych obłokach na ciemnym Niebie, w Zimnych Słońcach i reminiscencjach ciepła,
by gubić się w Czasie, w przestrzeni, w porach roku i we własnych dłoniach.

2011-10-05T19:16:00.010+02:00

(Joanna Sobesto, january 2011)

2011-10-03T19:22:00.008+02:00

(Natalia Najdek, october 2010)

2011-10-01T23:38:00.008+02:00

(Angelika Mirocha, august 2010)

2011-09-27T20:13:00.011+02:00

(norway)

od tak wielu rzeczy na świecie mogę uciec, długo uczyłam się tej sztuki,
misternego konstruowania kłamstw i powodów,
od tak wielu rzeczy na świecie mogę uciec,
ale donikąd nie potrafię uciec przed własnym zimnem.

snując podniebne plany o samozagładach w osamotnieniu, o Wietrzności Horyzontów,
o nie-utartych szlakach kraterami Księżyca, nijak nie potrafię pozbyć się tego chłodu,
który mnie przenika, który mnie przeniknął,
który dawno temu wyszedł poza trupią bladość niedokrwionych dłoni.
nie potrafię znieść tego, że czasem w najpiękniejszym miejscu na Ziemi,
jedyne co czuję, to zimno.

2011-09-23T16:23:00.009+02:00

(Nela Naleśnik, october 2010)

wpadłam głęboko w sidła swojej własnej hipochondrii, ugrzęzłam nieodwracalnie
w klatce zimnych palców własnych urojeń. nareszcie z pełną świadomością, czy może Nadświadomością,
mogę powiedzieć, że wierzę bardziej w Świat, który mam przed sobą gdy zamykam oczy,
niż w ten, który trwa gdy pozostają otwarte.
długie Podróże przez rozległe, nieraz niebezpieczne Krainy, w których się zagubiłam,
pozwoliły mi, paradoksalnie, siebie odnaleść. nie zdjęło to ze mnie ciężaru konieczności życia tutaj,
jeszcze przez jakiś czas, ale przynajmniej otworzyło mi dalsze Drzwi wgłąb samej siebie.
stawiam kroki chwiejne na wskroś tej Krainy, nerwowo wyczekując,
wypatrując metamorfozy snu w prawdę. wiem, że muszę czekać. wiem, choć nie potarfię.
nie potrafię, jednak ciągle czekam.

2011-09-09T18:55:00.009+02:00

(Agnieszka Wrona, november 2010)

gdzieś w chłodzie Wrześniowych Świtów i niebieskości nieprzytomnych przebudzeń,
w ciasności żył, w wąskości nadgarstków, atramentowe morze, Cisza,
butwiejące łodygi podskórnych przewodów,
jakieś z Ciszy powstałe słowa o nieistotności istnienia, bólu oddalenia,
o tym jak bardzo zjesienniał świat w Chmurności Nieb,
jak bardzo zjesienniał świat.

2011-09-05T20:23:00.007+02:00

(norway)

2011-09-03T14:17:00.008+02:00

(Nela Naleśnik, april 2011)

2011-09-01T22:19:00.008+02:00

2011-08-29T22:08:00.002+02:00

takk.

2011-08-28T15:03:00.005+02:00

"(...)
nigdy wcześniej i nigdy potem nie doznałam tak rozdzierającego duszę bólu, jak tamtej nocy.
nieraz przemierzałam umysły i czytałam w myślach tych, którzy z własnej woli wstępowali w nasze szeregi,
ale nigdy nie spotkałam się by ktoś cierpiał tak jak ja.
słono płacimy za naszą moc. ceną jest ten ból. cierpienie zmieniło nas wszystkich.
nie sposób świadomie przejść przez własną śmierć i się nie zmienić.
wydaje mi się że to było najgorsze.
a może najgorsza część opowieści jeszcze przede mną?
(...)"

2011-08-19T00:05:00.003+02:00

przy odrobinie szczęścia wsiądę w odpowiedni samolot.
przy odrobinie szczęścia nigdy stamtąd nie wrócę.

2011-08-16T16:30:00.010+02:00

(Maria Nocoń, febuary 2010)

2011-08-12T23:26:00.009+02:00

(Anna Dul, june 2009)

2011-08-09T21:48:00.015+02:00

(Malwina Galina, july 2011)

wwierca się w synapsy, w przejścia międzysynapsalne, postrzępiona ariergarda chmur,
i Samotna Przeprawa przez najmroczniejszą z Krain. niewidzialny bieg w dół rzeki
i ślepe kratery Księżycowych źrenic. majaczy w oddali ocalenie od niewolności,
wyjście spod niewoli własnej przyszłości, która rozżarzonymi popiołkami dziurawi mi tkanki.
gdybym chociaż mogła wiedzieć, czy bliżej jestem czy dalej, gdybym chociaż mogła mieć Mapę,
gdybym chociaż mogła scalić się ze Światem ukrytym niesamowicie tuż pod
postrzępioną ariergardą chmur.

2011-08-06T19:40:00.007+02:00

2011-08-03T22:37:00.018+02:00

(Joanna Sobesto, august 2010)

2011-08-02T21:12:00.017+02:00

chciałabym zobaczyć Śnieg i przytulić się do Drzewa.
raz w życiu chciałabym obudzić się gdzie indziej niż zasnęłam.

2011-07-31T20:21:00.015+02:00

(Karolina Kumorek, june 2011)

2011-07-29T20:30:00.006+02:00

god natt nå. på skogbunnen.

2011-07-26T17:51:00.018+02:00

(Karina Kozub, january 2010)

czasem myślę, że cała ta Nieskończona Głębokość mnie samej, mnie zgubiła.
że uwięziła w otoczonym wysokim, ciężkim, kolczastym murem zamknięciu,
że bezpowrotnie odcięła od świata, który - to być może - jest dobry. jest lepszy.
ta przeklęta głębia, ta autodestrukcyjna samoambicja, wysunęła ciężkie działa
przeciwko normalnemu życiu, ustawiła linię ognia na całej dostępnej szerokości istnienia,
uniemożliwiając przedarcie się na drugą - to być może - lepszą stronę.
jeszcze ciągle nijak nie potrafię odpowiedzieć sobie na pytanie, czy chcę tego chcieć.

2011-07-24T20:36:00.017+02:00

(Ela Piętak, september 2010)

2011-07-22T22:46:00.022+02:00

(Paula Jabłońska, march 2011)

(Patrycja Janiszewska, march 2011)

2011-07-18T15:46:00.021+02:00

(Izabela Bielska, october 2010)

2011-07-15T11:14:00.021+02:00

(Agnieszka Wrona, august 2010)

motyle żyją, w zależności od gatunku, od kilku godzin do kilku miesięcy.

2011-07-01T00:06:00.009+02:00

Autumn Rain in the middle of summer,
that's why i'm here.
that's why i am at all.